คนกตัญญูที่แท้จริง คือคนที่ดูแลแม่ได้ดี

คนกตัญญูที่แท้จริง คือคนที่ดูแลแม่ได้ดี

หนุ่มคนหนึ่ง เขากำลังทำงาน และหน้าที่การงานของเขานั้น กำลังไปได้ดี

แต่เขานั้นมีแม่อยู่ที่ต้องดูแล เขาไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง จึงพาแม่ไปอยู่ที่บ้านพักคนชรา

แม่ของเขา พยายามทำตัวยิ้มแย้ม ร่าเริง ก่อนที่ลูกชายจะพาไปส่ง

แม่บอกลูกว่า “หู้ว..ได้ไปทำงานถึงสิงคโปร์ ลูกน่ะไม่ต้องห่วงแม่เลย

บ้านพักคนชรา เดี๋ยวนี้เค้าไม่เหมือนแต่ก่อน สะดวกสบายทุกอย่าง

แถมเวลาแม่เจ็บป่วย เค้าก็มีหมอดูแลตลอดแหล่ะ

ที่สำคัญนะเค้ามีกล้องวงจรปิด ดูแลแม่ตลอด 24 ชม.เลย”

ก่อนเดินออกจากบ้่าน แม่นั้นได้หยิบรูปถ่ายของพ่อที่จากไปนาน

แล้วพูดว่า “พ่อเราไปอยู่บ้านใหม่ด้วยกันนะ”

“ลูกก็ไม่ได้ไปไกลแม่สักหน่อย ไปแค่สิงคโปร์เอง

บินแป๊บเดียวก็ถึงล่ะ ไปบ้านพักคนชรายังจะนานซะกว่าอีก

เอ้อ ได้ยินว่าที่สิงคโปร์อ่ะ เค้าห้ามเคี้ยวหมากฝรั่งน่ะ

ถ้าเค้าจับได้นี่ ติดคุกหัวโตเชียวนา ลูกเองก็เหมือนกันล่ะ

อย่ามัวแต่ทำงานนะ หาอะไรกินนะลูกนะ”

ลูกชายขับรถไปจอดที่ป้ายรถเมล์ แม่หันไปมองพร้อมกับ

นึกถึงตอนที่ลูกยังเด็ก แล้วงอแง ไม่อยากไปเข้าค่าย

แม่ก็พยายามปลอบใจว่า “ไปเข้าค่ายสองวันเอง ลูกไม่นานหรอก

ไปๆ รถมาแล้ว ทำหน้าดีๆ เดี๋ยวแม่มารับ” แล้วก็โบกมือบ๊ายบายกัน

แม่น้ำตาคลอ แต่ก็หันมายกนิ้วให้ลูก ทำทีเหมือนว่าตนนั้นโอเค

หลังจากที่ลูกชายส่งแม่ที่บ้านพักคนชราแล้ว เขาก็เดินทางไปสนามบิน

แม่นั่งอยู่ที่บ้านพักคนชรา เมื่อลับหลังลูกชายแล้ว

แม่ชราก็นั่งร้องไห้ กอดหุ่นยนต์ที่เคยซื้อให้ลูกเมื่อครั้งยังเป็นเด็ก

เวลาผ่านไปเพียงไม่กี่นาที ลูกชายก็วนรถกลับมารับแม่

เพราะนึกถึงตอนเมื่อครั้งยังเด็ก ว่าแม่ดูแลเขายังไง

เขาไม่สามารถทิ้งแม่ไว้ที่บ้านพักคนชราได้ “กลับบ้านเรานะครับแม่”

เรื่องนี้ให้สอนให้รู้ว่า อนาคตเป็นสิ่งที่มีค่า แต่ว่าแม่เรามีเพียงคนเดียวเท่านั้น หากก้าวไปข้างหน้าไม่ได้

ก็ยังมีทางเลือกอื่นเสมอ ดูแลแม่คุณให้ดี เพราะแม่มีเพียงคนเดียวเท่านั้น