คนอื่นแล้งน้ำใจกับคุณ หรือเพราะว่าคุณเป็นคนเห็นแก่ตัว

คนอื่นแล้งน้ำใจกับคุณ หรือเพราะว่าคุณเป็นคนเห็นแก่ตัว

หากวันหนึ่งต้องสูญเสียมิตรภาพใดๆ ไป จงรู้ไว้ว่านั่น เป็นเรื่องธรรมดา

คุณเดือดร้อนมาขอร้องให้ผมช่วย ผมก็เต็มใจช่วย

คุณขอยืมเงินผม 1,000 บาท แล้วบอกว่าสิ้นเดือนจะรีบคืนให้

พอถึงสิ้นเดือนที่นัดกันไว้ คุณกลับทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

พอเลยวันไปหน่อย ผมทักไปถามคุณเรื่องนี้ คุณกลับตอบผมกลับมาว่า

“เงินแค่นี้เอง จะทวงอะไรนักหนา ทำไมถึงเป็นคนใจแคบแบบนี้วะ?”

แล้วคุณก็ยังเอาผมไปเล่าให้คนอื่นฟัง ให้ผมเสียๆ หายๆ

คนอื่นกลับมองว่า ผมใจแคบ ไม่มีน้ำใจกับเพื่อนฝูง

เพื่อนยืมเงินก็มีแต่ทวงเอา ทวงเอา ไม่เห็นใจเพื่อนบ้างเลย

ตอนคุณยืมเงินผม 5 หมื่น เขาให้คุณยืม 1 แสน คุณกลับเที่ยวไปพูด

ให้ใครต่อใครฟังว่าเขามีน้ำใจมากกว่าผม เพราะเขาให้คุณยืมได้มากกว่า

ช่วยก็คือช่วย จะช่วยมาก ช่วยน้อย มันก็คือการช่วยเหลือเหมือนกัน

แต่คุณกลับไม่นึกถึง น้ำใจที่ผมมีให้ เหมือนตอนที่คุณมาอ้อนวอนขอร้องผม

ตอนที่ผมให้ลูกกวาดคุณ 1 เม็ด เพราะมีน้ำใจแบ่งให้

แล้วพอคุณเห็นผมให้ลูกกวาดคนอื่น 2 เม็ด

คุณกลับบอกว่า ผมลำเอียง ให้ลูกกวาดคนอื่นมากกว่าคุณ

แต่คุณไม่รู้เลยว่า เขาเคยให้ลูกกวาดผม 2 เม็ด

ในขณะที่คุณยังไม่เคยให้ผมสักเม็ดเลย คนแบบนี้แหละ ที่มักจะเห็นคนอื่น “แล้งน้ำใจ”

ทั้งที่ตัวเองเป็นคนที่ “เห็นแก่ตัว” อยากจะเป็นแต่ “ผู้รับ” อย่างเดียว แต่ไม่เคยคิดจะเป็น “ผู้ให้” สักครั้งเลย

เมื่อไหร่ที่คนอื่นช่วย กลับจำไม่ได้ ไม่เคยคิดจะสำนึกบุญคุณนั้น

แต่เมื่อไหร่ที่คนอื่นไม่ช่วย กลับจำขึ้นใจ แล้วคิดโกรธเคือง

หากเราต้องเจอคนแบบนี้ในชีวิต ก็เหมือนกับช่วงเวลาแย่ๆ

แต่ในช่วงเวลาที่แย่ๆ ก็ยังคงซ่อนสิ่งดีๆ ไว้ให้เราได้ค้นหา

เราจะเห็นว่าใครเห็นแก่ได้ หรือว่าใครยังใส่ใจ

เราจะเห็นว่าใครให้กำลังใจ หรือว่าใครที่บั่นทอน และเมื่อทุกอย่างผ่านพ้นไป

เราจะจัดลำดับความสำคัญในชีวิตได้ใหม่ ด้วยบุคคลที่เราใช้ใจ และประสบการณ์คัดกรอง