คนไม่รู้จักพอ สุดท้ายชีวิตก็จะไม่เหลือใครเคียงข้าง

คนไม่รู้จักพอ สุดท้ายชีวิตก็จะไม่เหลือใครเคียงข้าง

อย่ารอให้โอกาสนั้นมาถึงแล้วพึ่งคิดได้เลย เพราะอาจจะกลับไปแก้ไขอะไรๆ ไม่ได้อีกแล้ว

คนชั่วที่ไม่สำนึก ลมหายใจสุดท้ายก่อนสิ้นลม จะเป็นตัวบอกเองว่าเราเป็นคนแบบไหน

ขาวบริสุทธิ์ สีเทาหรือมืดบอด แม้อยากจะกลับไปแก้ไขความผิดในอดีต ก็ทำไม่ได้เสียแล้ว

มีผู้ชายคนหนึ่ง เขาเสียใจมากที่ได้ทิ้งลูกและเมียไป เขาเฝ้าคร่ำครวญถึงอดีตที่ผ่านมา

เพราะผู้หญิงคนใหม่ก็นอกใจทิ้งเขาไป ทำเหมือนเขาที่เคยทอดทิ้งเมียลูกให้ยากลำบาก

แต่จะกลับไปก็ไม่มีใครเอา ลูกเมินหน้าหนีเพราะพ่อไม่เคยเลี้ยงดู อดียเมียก็สาปส่ง

ชายผู้นั้นเสียใจมาก เขาเริ่มคิดและสำนึกได้ก็ต่อเมื่อเขาประสบอุบัติเหตุพิการ เดินไม่ได้ ไม่มีแม้แต่คนดูแลป้อนข้าวป้อนน้ำ

เขาร้องไห้ทุกครั้งที่คิดถึงอดีตคู่ชีวิต ที่เคยลำบากยากจนมาด้วยกัน เฝ้าคิดถึงลูกที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจ

ตำแหน่งงานที่ใหญ่โตสุดท้ายก็ไม่เหลือ เพื่อนร่วมงานที่เคยเห็นว่าดี กลับไม่เคยมีใครมาเยี่ยมสักคน

บรรดาเพื่อนฝูง ก็หมดศรัทธาตั้งแต่เขาทิ้งลูกเมียไปเมื่อคราวก่อน

ครอบครัวก็อับอายขายหน้าตั้งแต่หนหลัง แต่ก็ยังให้ข้าวให้น้ำประทังชีวิต

ความรู้สึกของเขาเวลานี้คือ ไม่เหลือใครสักคน โดดเดี่ยวไม่ต่างไปจากต า ย ทั้งเป็น

เงินทองที่สะสมมา ถูกผู้หญิงคนใหม่เอาไปจนหมด เคยคิดจะฆ่ า ตัว ต า ย หลายครั้ง

ก็ไม่สำเร็จสักอย่าง นี่คือตัวอย่างของกรรมที่ส่งผลเร็วมากในชาตินี้

เราได้เห็นการกระทำของชายหลายใจไม่รู้จักพอ สุดท้ายเขาก็ไม่เหลือใครสักคนอยู่เคียงข้าง

หากวันนี้ยังโกรธเกลียดกัน จงอภัยเสีย หันหน้าคุยกัน ขอโทษเสียหากทำผิดไป

รักษาครอบครัวไว้เถอะ เพราะสุดท้ายแล้วไม่ว่าใครหน้าไหน ก็รักคุณไม่เท่าพ่อแม่ ลูก เมียแล้วล่ะ