ฉันเดินตามด้วยความซื่อสัตย์ แต่เขาโรยเศษแก้วทิ้งไว้บนพื้น

ฉันเดินตามด้วยความซื่อสัตย์ แต่เขาโรยเศษแก้วทิ้งไว้บนพื้น

เรียกได้ว่าเป็นหนึ่งในเรื่องราวที่มีผู้คนได้พูดถึงกันอย่างมากในโลกโซเชียล

เพราะได้มีครูสาวรายหนึ่ง ออกมาเผยเรื่องราวความรักของตนเอง

เป็นรักที่เจ็บปวด สร้างความเจ็บช้ำให้กับเธออย่างมาก

โดยเรื่องราวมียู่ว่า ในช่วงหลายปีที่ผ่านมานั้นความรักของเธอ

ที่เดินทางอยู่บนถนนเล็กๆ แห่งหนึ่ง โดยที่ทั้งสองข้างทางของเธอนั้นเป็นเหว

เธอคนนี้ได้เดินตามผู้ชายคนหนึ่งด้วยความซื้อสัตย์

โดยที่ไม่มีข้อแม้ ในตลอดทางขอเธอนั้น เธอเห็นแต่แผ่นหลังของเขา

ฉันได้เดินทางไปอย่างความเชื่อใจและไว้วางใจ เขาได้หัน มามองฉันเป็นพักๆ

ฉันเองได้เป็นคนที่ตัดสินใจเลือกมาเดินตามเขา ฉันได้เดินทางต่อไปเรื่อยๆ

ในระหว่างทางนั้น ฉันไม่เคยได้รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ในใจของเขา

แต่เขาได้โรยเศษแก้วทิ้งไว้บนพื้น ในระหว่างที่ฉันเดินอยู่

ในขณะที่ฉันได้เดินตามเขา ฉันไม่เคยได้ระวังตัวใดๆ เลย

ฉันเดินตามเขาด้วยความไว้วางใจ ด้วยความเชื่อใจที่ฉันมีมาให้เขามาโดยตลอด

และฉันรู้สึกเจ็บเท้าแล้ว แต่ฉันก็เลือกที่จะเดินตามเขา เดินตามรอยของเขาต่อไป

ชีวิตรักของฉัน การขอโทษและการให้อภัยเกิดขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า

แต่เค้าก็ยังทำอีก จนในที่สุด พื้นที่เราเดินก็เต็มไปด้วยเศษแก้วชิ้นเล็กๆ มากมาย

ที่คอยทิ่มตำเท้าฉันอยู่ตลอดทุกก้าวที่เดิน แน่นอนว่ามันก็มีบางช่วงที่เป็นพื้นดินธรรมดา

บางช่วงที่เป็นพื้นหญ้านุ่มๆ บ้าง แต่เดินไปไม่นานก็กลับไปเจอเศษแก้วอีก

ที่ตลกคือ ฉันก็ยังคงทนเดินต่อไปเรื่อยๆ เพราะคิดเสียดายที่อุส่าต์เดินตามมาตั้งนานแล้ว

และด้วยความหวัง จากเสียงพูดของเค้า ที่ตะ โกน มาเรื่อยๆ ว่าเค้าจะหยุดการกระทำแบบนี้แล้วนะ

ความเจ็บปวดมันเพิ่มขึ้นมาอีก เมื่อมีเด็กคนนึงเกิดขึ้นมา

จากที่เดินด้วยน้ำหนักเราคนเดียว กลายเป็นต้องเดินโดยอุ้มเด็กคนนี้ไว้ที่แขน

เพื่อไม่ให้เค้าโดนเศษแก้วไปด้วย เด็กโตขึ้นทุกวัน น้ำหนักก็มากขึ้นทุกวันตามไปด้วย

ระยะเวลา 8 ปี ในที่สุดเราก็เดิน มาจนถึงทางแยก ทางแยก 2 ทาง

คือทางตรงทางเดิมที่แม้จะมีเศษแก้วปะปรายให้เห็น

แต่ก็ยังคงมีแผ่นหลังที่คุ้นเคย กับรอยยิ้มจริงใจของเค้า

ที่เหมือนคอยให้ความหวังว่า เค้ากำลังจะเลิกโรยเศษแก้วแล้ว

หรือจะเลี้ยวออกไปอีกทาง ที่มันโคตรมืด และไม่รู้จะมีอะไรอยู่ข้างหน้า

ในใจคิดว่า ไม่ว่าจะเลือกทางไหน เราจะเอาเด็กคนนี้ไปด้วย

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เราจะไม่ปล่อยเด็กแน่นอน ที่ทางแยก ฉันมองลงไปที่เท้าตัวเอง

ตอนนี้มันดูไม่เหมือนเท้าอีกต่อไป มันเต็มไปด้วยบาดแผลนับไม่ถ้วน

มันเจ็บ มันชา แล้วกลับมาเจ็บอีก วนไปเรื่อยๆ วันนี้ฉันตัดความเสียดาย 8 ปี ที่ผ่านมาไว้ที่ตรงทางแยกนั้น

แล้วเลือกเดินทางใหม่ ทางที่มันโครตจะมืดและไม่รู้จะเจอกับอะไรอีก แต่อย่างน้อยที่สุดทางนี้ก็ไม่มีเศษแก้วอีกแล้ว

แน่นอนว่า เมื่อไม่มีเศษแก้ว ฉันจึงกล้าที่จะวางเด็กลงกับพื้น แล้วจับมือกันเดินแทนการอุ้ม ฉันรู้สึกดีขึ้นอย่างประหลาด

จากที่เป็นแต่ผู้ตามที่ซื่อสัตย์ ฉันรู้ทันทีว่า ตอนนี้ฉันต้องมาเป็นผู้นำที่เข้มแข็งแทนในวินาทีนี้เลย

เพราะฉันกำลังจะมีเด็กคนนึงเดินตามแผ่นหลังของฉัน

ตอนนี้ฉันยังเดินต่อไม่ค่อยไหวเลย จากนี้ฉันอาจจะนั่งลง

ใช้เวลาในการรักษาแผลที่เท้าไปซักพัก แต่ไม่นานหรอกฉันจะลุกขึ้นแล้วเดินต่อ จะเดินไปต่อ ในทางที่โคตรมืดนี่แหล่ะ