ถึงคราวตกอับ จะมีสักกี่คนกัน ที่ยังอยากจะรู้จักกับคุณ

ถึงคราวตกอับ จะมีสักกี่คนกัน ที่ยังอยากจะรู้จักกับคุณ

คุณรู้จักคนเยอะมากไหม ถ้ารู้จักคนเยอะแยะมากมาย เคยลองถามตัวเองแบบนี้ไหม

เวลาที่คุณตกอับ คุณคิดว่ายังจะมีคนที่อยากรู้จักคุณจริงๆ เหลืออยู่กี่คน

คนที่ช่วยเหลือคุณ คนที่ยังเป็นเพื่อน คนที่ยังอยู่เคียงข้างกัน จะมีสักกี่คน

อย่าบอกว่า คุณรู้จักคนมากมาย หากคุณยังไม่เคยตกอับ อย่าบอกว่า คุณมีคนรักมากมาย

ในตอนที่ชีวิตของคุณยังสุขสบาย เวลาที่คุณมีปัญหา ไม่แน่เสมอไปว่าเขาเหล่านั้น จะยื่นมือเข้ามาช่วย

เพื่อน จงเน้นที่คุณภาพ อย่าเน้นที่ปริมาณ เหมือนคุณขับรถบรรทุกมันฝรั่งไปมาเต็มลำรถ

ไม่สู้คุณค่าของ ไข่มุกราตรี หรือเพชรงามในมือเพียงเม็ดเดียว

ฉันมีแอบเปิ้ลอยู่หนึ่งลูก จะแบ่งปันกันอย่างไร แบ่งให้เธอครึ่งหนึ่งนี่คือ น้ำใจจากมิตรสหาย

ฉันกินหนึ่งคำที่เหลือให้เธอนี่คือ ความรักของหนุ่มสาว

ฉันไม่ได้กินสักคำให้เธอทั้งลูกนั่นคือ พ่อ และ แม่

ฉันเก็บซ่อนไว้แล้วบอกกับใครๆ ว่าหิวจังเลย มีอะไรให้กินไหม นี่คือ คนในสังคม

วันไหนชายหนุ่มจน จึงรู้ว่าหญิงคนไหนรักคุณจริง

วันไหนหญิงสาวไม่สวย จึงรู้ว่าชายคนไหนจะอยู่เคียงข้าง

วันไหนที่คุณทำอะไร น่าอับอาย จึงรู้ว่าใครจริงใจกับคุณ

เคียงข้าง ไม่ใช่เพราะคุณมีเงินฉันจึงตามติดถนอมรักษา

ไม่ใช่เพราะคุณสวยผมจึงห่วงใยใส่ใจ

สิ่งที่หลงเหลือเมื่อเวลาผ่านไป ไม่ใช่ทรัพย์สินเงินทอง

ไม่ใช่รูปโฉมความงาม แต่เป็นความจริงใจ

คืนผันวันผ่าน อาจไม่ผูกพัน ไม่ควรรู้จักแต่หน้า แต่ควรรู้ใจ