ถึงคราวตกอับ จะมีสักกี่คนกันล่ะ ที่ยังอยากรู้จักกับคุณ

ถึงคราวตกอับ จะมีสักกี่คนกันล่ะ ที่ยังอยากรู้จักกับคุณ

อย่าบอกว่าคุณรู้จักคนมากมาย หากยังไม่เคยตกอับ คุณรู้จักคนเยอะ มากไหม ถ้ารู้จักคนเยอะมาก

เคยลองถามตัวเอง แบบนี้ไหมเวลาที่คุณตกอับ คุณคิดว่ายังจะมีคนที่อยากรู้จักคุณจริงๆ เหลืออยู่กี่คน

คนที่ช่วยเหลือคุณ คนที่ยังเป็นเพื่อนที่อยู่เคียงข้างกัน จะมีสักกี่คน อย่าบอกว่าคุณรู้จักคนมากมาย หากยังไม่เคยตกอับ

อย่าบอกว่าคุณมีคนรักมากมาย ในตอนที่ชีวิตสุขสบาย เวลาที่คุณมีปัญหา ไม่แน่เสมอไปว่า

เขาเหล่านั้นจะยื่นมือเข้ามาช่วย เพื่อนจงเน้นที่คุณภาพ อย่าเน้นที่ปริมาณ

เหมือนคุณขับรถ บรรทุกมันฝรั่ง ไปมาเต็มลำรถ มิสู้คุณค่าของ ไข่มุกราตรี หรือเพชรงามในมือเพียงเม็ดเดียว

ฉันมีแอบเปิ้ล อยู่หนึ่งลูก จะแบ่งปันกันอย่างไร แบ่งให้เธอครึ่งหนึ่งนี่คือน้ำใจจาก มิตรสหาย

ฉันกินหนึ่งคำ ที่เหลือให้เธอ นี่คือความรักของหนุ่มสาว ฉันไม่ได้กินสักคำ ให้เธอทั้งลูก นั่นคือพ่อ และแม่

ฉันเก็บซ่อนไว้ แล้วบอกกับใครๆ ว่าหิวจังเลย มีอะไรให้กินไหม นี่คือ คนในสังคม

วันไหนชายหนุ่มจน จึงรู้ว่าหญิงคนไหนรักคุณจริง วันไหนหญิงสาวไม่สวย จึงรู้ว่าชายคนไหนจะอยู่เคียงข้าง

วันไหนที่คุณทำอะไรน่าอับอาย จึงรู้ว่าใครจริงใจกับคุณ อยากเคียงข้างคุณ ไม่ใช่เพราะคุณมีเงิน ฉันจึงตามติดถนอมรักษา

ไม่ใช่เพราะคุณสวยผมจึงห่วงใยใส่ใจ สิ่งที่หลงเหลือ เมื่อเวลาผ่านไป ไม่ใช่ทรัพย์สินเงินทอง

ไม่ใช่รูปโฉมความงาม แต่เป็นความจริงใจ คืนผันวันผ่าน อาจไม่ผูกพัน เพราะเหตุผลส่วนตัวหลายๆ อย่าง

แต่ทั้งนี้ ทั้งนั้น ก็ขึ้นอยู่กับความสบายใจทั้งสองฝ่าย บางคนก็เปรียบเหมือนเรือน้อย เมื่อส่งคนขึ้นฝั่งแล้ว ก็หมดหน้าที่

เราไม่ควรรู้จักแต่หน้า แต่ควรรู้ใจด้วย รู้ว่าเขาต้องการอะไรจากเรา ต้องการมากเกินไปไหม และเราเป็นผู้ให้ได้มากแค่ไหน