ทำไมคนที่ไม่มีลูก จึงถือว่าเป็นคนที่มีบุญมาก

เชื่อว่าหลายคนคิดที่อยากจะมีลูก แต่ถ้าหากคุณได้อ่านเรื่องต่อไปนี้นั้น คุณอาจจะเปลี่ยนความคิดใหม่ไปในทันที

ถาม : คือตัวดิฉันเองไม่มีลูกเป็นของตนเอง ที่เป็นเช่นนี้เป็นเพราะดิฉันไม่มีบุญใช่ไหมเจ้าคะ

พระอาจารย์ : มีซิโยม คนที่ไม่มีลูกจะเป็นคนที่ไม่มีบุญได้อย่างไรล่ะ อาตมาบอกไว้ตรงนี้เลยนะว่า คนที่มีลูกนะเป็นคนที่มี กรรมถามเขาดูสิ

ถาม : ทำไมคนที่มีลูก ถึงมีกรรมล่ะคะ

พระอาจารย์ : ก็เพราะว่าเลี้ยงลูกมันเป็นทุกข์ไงล่ะ เดี๋ยวลูกก็ไม่เชื่อฟัง ทำอะไรก็ไม่ได้ดั่งใจลูก จะไปทำอะไรให้เกิดความ เสียหายขึ้นมา แล้วพ่อแม่ก็จะกลายเป็นทุกข์

พ่อแม่ก็ต้องมาคอยรับผิดชอบ คอยรับกรรมที่ลูกได้ทำ ไม่ใช่เรื่องสนุกเลย หาเงินหาทองมาให้มีใช้อยู่ตลอด ลูกนี่ไม่ต้องหาเลยใช่ไหมนะ

อยากจะได้เงินอะไรก็แบมือขออย่างเดียว พ่อแม่ก็กว่าจะหาเงินมาได้ ต้องเหนื่อยยาก ถ้าไม่มีลูกก็ไม่ต้องมาหาเงินมาเลี้ยงลูกให้ เหนื่อยยากเลย

นี่แหละเขาถึงเรียกว่าเป็นทุกข์ คนที่ไม่มีลูกเขาจะเรียกว่าเป็นคนมีบุญ เราอย่าไปมีเลยดีกว่านะ ลูกล่ะเข้าใจไหม เราเป็นลูกก็ได้แต่ อย่าไปมีลูกก็แล้วกันนะ

โตไปก็บวช บวชแล้วสบายไม่ต้องมาเลี้ยงลูกให้ทุกข์ หากมีคนสองคน คนหนึ่งมีลูกแล้วอีกคนนึงไม่มีลูก คนที่มีลูกเขาก็เลี้ยงลูกไปด้วยความทุกข์

แล้วก็แก่ไปทั้งคู่ตอนบั้นปลายชีวิต คนที่มีลูกเขาได้ลูกดีก็จะดูแลพ่อแม่ เมื่อเจ็บไข้ได้ป่วย แต่คนที่ไม่มีลูกก็ไม่มีคนดูแล แล้วใครจะมีกรรม มากกว่ากันล่ะคะ

พระอาจารย์ : คนที่ไม่มีลูกจะสบาย เพราะจะได้พึ่งตัวเองได้ จะรู้จักพึ่งตนเอง ถ้าพึ่งไม่ได้ก็จากไป ก็ไม่เป็นไรยังไงเราก็ต้องไปอยู่ดี

แล้วก็โอกาสที่จะได้ลูกดีนั้น มันก็มีน้อยมากนะ โอกาสได้ลูกไม่ดีมันจะมีมากกว่า แล้วจะมาเสียอกเสียใจ มากกว่าคนที่ไม่มีลูก คนที่ไม่มีลูกเขาก็ต้อง เตรียมตัวพึ่งพาตัวเขาเอง

เมื่อเขาไม่มีใครมาพึ่งแล้ว เขาอยู่กันเองได้ เขาก็พร้อมที่จะไปอยู่แล้ว อย่างเป็นพระก็ไม่มีลูกใช่ไหมล่ะ ก็เตรียมตัวจากไปอยู่เรื่อย ๆ ถึงเวลาไปก็ต้องไป

ลูกศิษย์มันจะดูแลหรือไม่ดูแล ก็ช่วยไม่ได้หรอก มันก็บังคับให้เราต้องพึ่งตนเอง ต้นไม้ถ้าลูกมันรสไม่ดี ก็มีแต่คนจะ โค่น ต้นทิ้ง

ไม่มีใครคิดจะรักษาไว้หรอก ตรงข้ามถ้าลูกมันรสดีทั้งหวาน มัน เจ้าของก็อยากใส่ปุ๋ยรดน้ำพรวนดิน ทะนุถนอมให้คงต้นอยู่นาน ๆ

ต้นไม้จะอายุยืนได้รับการบำรุงดีเพียงไหน ก็ขึ้นอยู่กับลูกของมัน คนเราก็เหมือนกัน ถ้าลูกทำดีคนทั้งหลายก็ชมถึงพ่อแม่ว่าเลี้ยงลูกดี

ความสุขกายสบายใจก็ตามมาเพราะลูก ๆ บุญกุศลความดีก็ไหลมาเพราะลูก แต่หากลูกทำชั่ว คนทั้งหลายก็แช่งด่ามาถึงพ่อแม่ด้วยเช่นกัน

พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงชี้ว่า สิริมงคลของคนที่เป็นพ่อแม่นั้นอยู่ที่ลูก ในทางตรงข้าม ถ้าไม่ป้องกัน แก้ไขให้ดีแล้ว อัปมงคลก็จะมาจากลูกได้เช่นกัน

บุตรแบ่งโดยความดีในตัวได้เป็น 3 ชั้น

อภิชาตบุตร คือบุตรที่ดีและมีคุณธรรมสูงกว่าบิดามารดา

เป็นบุตรชั้นสูง สร้างความเจริญให้กับวงศ์ตระกูล

อนุชาตบุตร คือบุตรที่มีคุณธรรมเสมอบิดามารดา

เป็นบุตรชั้น กลาง ไม่พอที่จะรักษาวงค์ตะกูลไว้ได้

อวชาตบุตร คือบุตรที่ เลว มีคุณธรรมน้อยกว่าพ่อแม่

เป็นบุตร ชั้นต่ำนำความเสื่อมเสียมาสู่วงศ์ตระกูลตนเอง

ขอบคุณแหล่งที่มา : 108resources