นิทานสอนใจเรื่องกบข้างกำแพงวัด พอมันคิดได้มันก็อยากเป็นกบเหมือนเดิม

เจ้ากบฟุ้งซ่านตัวหนึ่ง นั่งอยู่ข้างกำแพงวัด ทุกเช้ามันเฝ้าดูพระออกบิณฑบาต ตั้งแต่เช้ามืด

เมื่อพระกลับมาถึงวัดเพื่อฉันเช้า เจ้ากบมันนึกในใจ อยากเกิดเป็นพระ เป็นพระสบายดี

มีคนถวายอาหารให้กินทุกวัน เมื่อพระฉันเสร็จ ก็นำอาหารที่เหลือมากมายนั้น ไปให้เด็กวัดกินต่อ

แล้วเด็กวัดก็กินกันอย่างเอร็ดอร่อย ตอนนี้เจ้ากบเปลี่ยนใจ อยากเกิดเป็นเด็กวัดแล้ว เนื่องจากสบายกว่าพระ

เด็กวัดตื่นสาย ไม่ต้องออกไปบิณฑบาต เมื่อเด็กวัดกินเสร็จ ก็โกยอาหารที่เหลือทั้งหมด ให้หมาวัดไปกิน

แล้วเด็กวัดทุกคน ก็ไปช่วยกันล้างจาน ถึงตอนนี้เจ้ากบเปลี่ยนใจ อยากเกิดเป็นหมาวัดแล้ว เนื่องจากไม่ต้องล้างจาน

เหมือนเด็กวัดสบายกว่าพอหมาวัดกินอาหารเสร็จ ก็แยกย้ายไปทำหน้าที่ เฝ้าบริเวณวัด คอยเห่าคนแปลกหน้า

ฝูงแมลงวันก็บินมาตอม กินอาหารต่อจากหมาวัด ถึงตอนนี้ เจ้ากบเปลี่ยนใจอีกแล้ว อยากเกิดเป็นแมลง เนื่องจากสบายที่สุด

ไม่ต้องทำอะไรเลย หนำซ้ำ ยังมีกองอาหารให้กินไม่มีหมดด้วย ตอนที่เจ้ากบฟุ้งซ่าน กำลังคิดเพลินๆ อยู่นั้น

พอดี หันมาเห็นแมลงวัน บินมาใกล้ๆ ด้วยสัญชาตญาณ มันจึงใช้ลิ้นตวัด เอาแมลงวันเข้าปากตัวเอง

ถึงตอนนี้เจ้ากบฟุ้งซ่านจึงบรรลุธรรม โดยฉับพลันทันที คิดได้ว่า เอ้อ เป็นตัวของเราเองนี้แหละ ดีที่สุดเลย

จงภูมิใจในตัวเอง และทำหน้าที่ของตนให้ดีที่สุด เนื่องจากบางครั้งเรามองเห็นคนอื่นมีชีวิตที่สุขสบายกว่า

อาจมีภาระหน้าที่บางอย่าง ที่เค้าต้องแบกรับไว้ โดยที่เราไม่รู้เช่นกัน