นิทาน 3 เรื่อง บ่งบอกถึงนิสัยเพื่อนที่แท้จริง

นิทาน 3 เรื่อง บ่งบอกถึงนิสัยเพื่อนที่แท้จริง

เรื่องที่ 1 สมหวัง ไม่ชอบกินไข่

ทุกครั้งที่ได้ไข่มา ก็เลยให้สมนึกกิน แรกๆ สมนึกก็รู้สึกขอบคุณสมหวัง แต่นานๆ เข้า

สมนึกก็เคยชินเมื่อเกิดความเคยชิน ก็เหมือนกับเป็นหน้าที่ ที่สมหวังต้องทำ

จนมาวันหนึ่ง สมหวังเอาไข่ให้สมชาย สมนึกก็อารมณ์เสีย โดยลืมไปว่าไข่นี้เป็นของสมหวัง

สมหวังจะให้ใครก็ได้ สมนึกจึงทะเลาะกับสมหวัง เพราะเรื่องนี้ แล้วก็เลิกคบกัน

เรื่องที่ 2 ฤดูร้อน

เพื่อนๆ หลายคนไปเดินเล่นกันไปถึงแม่น้ำ ก็เอาขาไปแช่น้ำกัน ปรากฏว่ารองเท้าของสมศรีลอยตามน้ำไป

ระหว่างทางเดินกลับบ้าน พื้นถนนร้อนมาก และต้องเดินไกล สมศรีจึงขอให้เพื่อนๆ ช่วย

แต่ทุกคนมีรองเท้าแค่คู่เดียว (สมศรีไม่สบอารมณ์) เพราะเธอชอบขอให้คนอื่นช่วยเสมอ

และแค่ทำเป็นงอน ก็จะมีคนยื่นมือเข้าช่วย แต่ครั้งนี้ไม่ ?

เธอจึงคิดว่าเพื่อนๆ ทุกคนใช้ไม่ได้ ไม่ยอมช่วยเหลือ แล้วก็มีสมปอง

เอารองเท้าตัวเองให้สมศรีใส่ ยอมทนเท้าร้อนเดินต่อ

สมศรี ขอบคุณสมปอง สมปองบอกสมศรีว่า “เธอต้องจำไว้ว่า ไม่มีใคร มีหน้าที่ต้องช่วยเธอ

ที่ช่วยเธอ เพราะเป็นเพื่อนกัน ไม่ช่วยก็ไม่ผิด” สมศรีจำคำพูดของสมปอง

ต่อแต่นี้ไป สมศรีก็ให้ความช่วยเหลือเพื่อนๆ ด้วยความเต็มใจ “หลายครั้งเรามักจะหวังให้คนอื่นดีต่อเรา

ตอนแรกเราก็ซาบซึ้ง แต่เมื่อเวลาผ่านไป เราก็เคยชินกับที่คนอื่นดีต่อเรา

เหมือนเป็นหน้าที่ ที่เขาต้องดีต่อเรา เมื่อวันหนึ่งไม่ดีต่อเรา

เราก็โมโห ความจริงไม่ใช่ว่าคนอื่นไม่ดีต่อเราแล้ว แต่เป็นเพราะ เราเรียกร้องมากขึ้น

เคยชินกับการรับ ก็เลยลืมบุญคุณ เลิกซาบซึ้ง ลืมขอบคุณ”

เรื่องที่ 3 มองให้เห็นเพื่อนแท้

แพะตัวหนึ่ง เจอหมาป่า หมาป่าจะกินแพะ แพะจึงสู้ ใช้เขาสู้กับหมาป่า

และก็ตะโกนขอให้เพื่อนๆ ช่วย วัวมองมาเห็นเป็นหมาป่า ก็วิ่งหนีไป

ม้า มองมา เห็นเป็นหมาป่า ก็วิ่งหนีไปอีกตัว

ลา เห็นเป็นหมาป่า ก็เดินหนีไปอย่างเงียบๆ

หมู ผ่านมา เห็นเป็นหมาป่า ก็หายตัวไป

กระต่าย ได้ยิน วิ่งหนีแซงเพื่อนๆ ไปทุกตัว

หมา ได้ยิน รีบวิ่งเข้ามา จะสู้กับหมาป่า

หมาป่าเห็นมีหมามาช่วย จึงวิ่งหนีไป

แพะรอดต ายกลับมาถึงบ้าน เพื่อนๆ มาทุกตัว

วัวบอกว่า “ทำไมไม่บอก ข้าจะใช้เขาของข้า แทงทะลุท้องมัน”

ม้า “ทำไมไม่บอก ข้าจะใช้เกือกของข้า กระทืบ มัน”

ลา “ทำไมไม่บอก ข้าจะร้อง เสียงดังๆ ให้หมาป่าตกใจต า ย”

หมู “ทำไมไม่บอก ข้าจะใช้ปากของข้า พุ่งชนให้มันตกเขาไป”

กระต่าย “ทำไมไม่บอก ข้าวิ่งเร็ว ข้าจะไปส่งข่าว ขอความช่วยเหลือ”

ในการพูดคุยกันอย่างสนุก ขาดอยู่ตัวเดียว คือ “หมา”

มิตรภาพที่แท้จริง ไม่ใช่ดูที่คำพูดที่แสนหวาน

แต่เป็นมือที่ยื่นให้ตอนคับขัน พวกที่อยู่ล้อมหน้า ล้อมหลังคุณ

ทำให้คุณรู้สึกดี อาจจะไม่ใช่เพื่อนแท้ของคุณ กับเขาที่ดูเหมือนห่างไกล

แต่ใส่ใจคุณตลอดเวลา ตอนมี “ความสุข” ไม่ไปสมทบ แต่ตอนคุณต้องการความช่วยเหลือ

จะทำเพื่อคุณอย่างเงียบๆ และเป็นห่วง ใส่ใจคุณ นั่นเป็น “เพื่อนแท้” ของคุณ