สิ่งที่เราคิดว่าดี อย่ายัดเยียดให้แก่คนที่ไม่ต้องการ

สิ่งที่เราคิดว่าดี อย่ายัดเยียดให้แก่คนที่ไม่ต้องการ

คนไม่รู้เรื่อง ถึงเราจะพูดจนต า ย เขาก็ไม่เข้าใจ คนที่คิดไม่ได้ ถึงเราจะพูดจนต า ย เขาก็ไม่รู้เรื่อง

เรายิ่งพูด ก็ยิ่งมีเรื่อง เรายิ่งพูด เขาก็ยิ่งไม่พอใจ ยิ่งอึดอัดรำคาญ ยิ่งโกรธเกลียดเรา

ปล่อยให้เขาเป็นไปตามกรรมที่เขาเคยทำไว้เถิด ความเดือดร้อน ความฉิบหายที่เขาได้รับ

คือประสบการณ์ ที่จะสอนเขาเอง ถ้าเขาไม่เจอเอง เขาไม่เดือดร้อน เขาไม่ฉิบหาย

ถึงเราจะบอกเขายังไง เขาก็ไม่มีวันเข้าใจ เราอย่ายัดเยียด สิ่งที่เราคิดว่าดี ให้แก่คนที่ไม่ต้องการ

เพราะนั่นคือการ สร้างความไม่พอใจให้แก่เขา อย่าลืมว่ากรรมใคร ก็เป็นของคนนั้น

อย่ายึดมั่นและจับตาดูผู้อื่น หลวงพ่อชา สุภัทโธ เทศว่า การยัดเยียดเนื้อที่แสนนุ่มอร่อยให้แก่ควาย

การยัดเยียดผลไม้ที่หอมหวาน ให้แก่เสือ การยัดเยียดสิ่งที่เราคิดว่าดี ให้แก่คนที่ไม่ต้องการ

มันเป็นการกระทำของคนโง่ เป็นนิสัยของคนที่ไม่เชื่อกฎแห่งกรรม (เชื่อแต่ปาก)

คำว่า “หวังดี” คำว่า “เป็นห่วง” มันเป็นคำข้ออ้างของเรา ที่อยากจะเปลี่ยนพฤติกรรมของเขา ให้ได้ดั่งใจเราใช่ไหม?

ใครมีกรรมแบบไหน เขาย่อมเป็นแบบนั้นถ้าการสอน การบ่น การด่า มันเปลี่ยนชะตากรรมของคนอื่นได้

คงไม่มีลูกหลานใคร ติดยา ติดเกมส์ ก้าวร้าว และเสียคนจริงไหม?

เคยคิดบ้างไหม ทำไมพี่น้องของเราถึงมีนิสัยสันดานไม่เหมือนกัน

ทั้งๆ ที่พ่อแม่ก็สอนให้เป็นคนดีเหมือนๆ กัน?

เราดีแต่จัดการคนอื่นให้เป็นดั่งที่เราคิด แต่ไม่เคยจัดการกับความคิดของตนใช่ไหม?

เราฝึกตน สอนตนไม่ได้ เราไปสอนคนอื่นทำไม?

เราควบคุมอารมณ์ของตนไม่ได้ เราไปควบคุมคนอื่นทำไม?

เรายังจัดการตัวเองไม่ได้ เราไปจัดการคนอื่นทำไม?

ถ้าเราต า ย เขาก็อยู่กันได้ เราหัดปล่อยวางบ้างได้ไหม?

เราจะให้แตกแยกก่อนใช่ไหมเราถึงจะหยุดจัดการคนอื่น?

อนาคตของเรา เรายังไม่รู้ว่าจะเป็นแบบไหน เราห่วงอนาคตของคนอื่นทำไม