(เขียนไว้ดีมาก) หม าที่ว่าดุแค่ไหน ไม่น่ากลัวเท่าใจคนบางคน

(เขียนไว้ดีมาก) หม าที่ว่าดุแค่ไหน ไม่น่ากลัวเท่าใจคนบางคน

ในซอยเข้าบ้านผมจะมีหม าตัวนึง มันคงไม่ค่อยชอบขี้หน้าผมเท่าไหร่

ทุกครั้งที่ผมเดินผ่านหน้าบ้านมัน มันจะเห่า กระโจนใส่ประตูเหล็กอย่างบ้าคลั่ง

ราวกับว่าผมเคยไปฆ่ า แม่มัน ต า ย เวลาผมไปซื้อของหน้าปากซอย

ผมเคยเล่าให้พ่อฟังว่า ไม่กล้าไปกลัวหม า พ่อบอกผมว่า ไม่ต้องกลัวหรอก

หม าที่ดุที่สุด แค่เราให้ลูกชิ้นมันทุกวันๆ สักวันมันก็จะเชื่องเอง

นับแต่วันนั้นผมเจียดเงิน 5 บาท ซื้อลูกชิ้น 1 ไม้ ผมกินสองลูกแบ่งหม า 2 ลูกทุกวัน

วันแรกๆ มันแทบจะกระโดดกัดมือผมให้ได้ ถ้าไม่มีประตูเหล็กผมคงมือขาดไปแล้ว

วันเวลาผ่านไปไม่นาน มันไม่เห่าผมอีกเลย กระดิกหางรอผมทุกเย็น

วันหนึ่ง..เจ้าของบ้านปิดประตูไม่สนิท มันวิ่งกระดิกหางมาหาผม หยอกเล่นกับผมสนุกสนาน

ตั้งแต่วันนั้นเราเป็นเพื่อนกัน วิ่งเล่นกันมาโดยตลอด

โตมาผมจึงนึกถึงคำพ่อสอน..หม าที่ว่าดุๆ เราหยิบยื่นไมตรีให้มอบ

ความเป็นมิตรให้ “ดุแค่ไหนก็กลายเป็นเชื่อง” แต่กับคนบางคน ต่อให้เราดีแค่ไหนจริงใจแค่ไหน

เลี้ยงอาหารดีแค่ไหน ก็ยังหักหลังเราได้ ลูกชิ้นไม่กี่ไม้ ซื้อใจหม าได้ตลอดชีวิต

แต่กับคนต่อให้เลี้ยงดีแค่ไหน ก็เชื่อใจไม่ได้จริงๆ “หม าที่ว่าดุ.. ยังไม่น่ากลัวเท่าใจคน”

อย่าดูถูกหม า เพราะมันซื่อสัตย์กว่าใครบางคน บางคน ก็ดีด้วยจริงๆ บางคน ก็ดีแค่ต่อหน้า

บางคน ก็เอาเราไปนินทา บางคน ก็คอยอิจฉาเรา หน้าที่ของเราก็แค่รักษาคนดีๆ ไว้

โลกไม่ได้สอนให้เราใจร้าย แต่โลกสอนเราให้รู้จักระวังตัวนะ