เมื่อแม่แก่ตัวลง ไม่ใช่สาวสวยที่เคยเป็นอีกแล้ว

เมื่อแม่แก่ตัวลง ไม่ใช่สาวสวยที่เคยเป็นอีกแล้ว

เมื่อฉันแก่ตัวลง ไม่ใช่ฉันที่เคยเป็น ขอโปรดเข้าใจฉัน มีความอดทนต่อฉันเพิ่มขึ้นอีกสักนิด

ถ้าฉันทำน้ำแกงหกใส่เสื้อตัวเอง ถ้าฉันลืมวิธีผูกเชือกรองเท้า

ขอให้คิดถึงตอนเธอเด็กๆ ที่ฉันสอนเธอหัดทำทุกอย่าง

ถ้าฉันเริ่มพร่ำบ่นแต่เรื่องเดิมๆ ที่เธอรู้สึกเบื่อ

ขอให้อดทนสักนิด อย่าเพิ่งขัดฉัน เพราะตอนเธอยังเล็กๆ

ฉันยังเคยเล่านิทานซ้ำๆ ซากๆ จนเธอหลับเลย

ถ้าฉันต้องการให้เธอช่วยอาบน้ำให้ อย่าตำหนิฉันเลยนะ

ยังจำตอนที่เธอยังเล็กๆ ได้ไหม ฉันต้องทั้งกอดทั้งปลอบเพื่อให้เธอยอมอาบน้ำ

ถ้าฉันงงกับวิทยาการใหม่ๆ โปรดอย่าหัวเราะเยาะฉัน

จำตอนที่ฉันเฝ้าอดทนตอบคำถาม ” ทำไม? ทำไม? ” ทุกครั้งที่เธอถามได้ไหม

ถ้าฉันเหนื่อยล้าจนเดินต่อไม่ไหว ขอจงยื่นมือที่แข็งแรงของเธอออกมาช่วยพยุงฉัน

เหมือนตอนที่ฉันพยุงเธอให้หัดเดินในตอนที่เธอยังเล็กๆ

หากฉันเผอิญลืมหัวข้อที่กำลังสนทนากันอยู่

โปรดให้เวลาฉันคิดสักนิด ที่จริงสำหรับฉันแล้ว

กำลังพูดเรื่องอะไรไม่สำคัญหรอก ขอเพียงมีเธออยู่ฟังฉัน ฉันก็พอใจแล้ว

ตอนนี้ถ้าเธอเห็นฉันแก่ตัวลง ไม่ต้องเสียใจ

ขอให้เข้าใจฉัน สนับสนุนฉัน ให้เหมือนตอนที่ฉันสนับสนุนเธอ

ตอนที่เธอเพิ่งเรียนรู้อะไรใหม่ๆ ในตอนนั้น ฉันนำพาเธอเริ่มต้นเข้าสู่เส้นทางชีวิต

ตอนนี้ ขอให้เธอเป็นเพื่อนฉันเดินไป ให้สุดปลายเส้นทางของชีวิต

โปรดให้ความรักและความอดทนต่อฉัน ฉันจะยิ้มด้วยความขอบใจ

และในแววตาอันฝ้าฟางของฉัน มีแต่ความรักอันหาที่สิ้นสุดมิได้ของฉัน ” ที่มีให้กับเธอ “