เรื่องเล่าชีวิตพ่อเลี้ยงชาวเหนือ “ไม่ต้องเรียนสูงมาก ก็รวยได้ เพราะขยันอดทน”

เรื่องเล่าชีวิตพ่อเลี้ยงชาวเหนือ “ไม่ต้องเรียนสูงมาก ก็รวยได้ เพราะขยันอดทน”

เพราะเพื่อนบอกว่า มีโรงเรียน แห่งหนึ่งในกรุงเทพกำลังรับสมัครภารโรง ไม่จำกัดวุฒิการศึกษา ได้เงินดีมาก

หนุ่มบ้านนอกไร้การศึกษา จึงนั่งรถมากรุงเทพ และเดินกางแผนที่ (ที่เพื่อนเขียนให้)

สุ่มถามชาวบ้านถึงที่ตั้งของโรงเรียนนั้น และงมทางจนไปถึง

เมื่อเข้าไปแจ้งความจำนงค์ที่แผนกธุรการ จึงมีเจ้าหน้าที่มาเรียกให้นั่ง และยื่นใบสมัครมาให้กรอกข้อความ

“ขอโทษครับพี่ ผมอ่านหนังสือไม่ออกเขียนหนังสือไม่ได้ครับ”

เจ้าหน้าที่ชักสีหน้าทันที ด้วยความดูถูก และมองอย่างเหยียดหยามที่สุด

“พ่อหนุ่ม คิดจะมาสมัครงานที่โรงเรียน ถึงจะตำแหน่งแค่ภารโรง ไม่มีการศึกษา แต่อย่างน้อยก็น่าจะอ่านออก เขียนได้นะ”

“ผมไม่รู้หนังสือจริงๆ ครับพี่ แต่ช่วยรับผมไว้หน่อยนะครับ ให้ผมแบกหามกวาดถูอะไร ก็ได้ทุกอย่างครับ”

“งั้นก็คงจะไม่ได้หรอก…เธอกลับไปเถอะ”

เจ้าหน้าที่ตอบอย่างไม่ใยดี และไม่แยแสแม้แต่นิดเดียว

หนุ่มบ้านนอกก็ได้แต่เดินออกจากโรงเรียน ที่ตั้งความหวังว่าจะได้งานทำ

เมื่อไม่รู้ว่าจะทำอะไรได้ในกรุงเทพ ก็จึงต้องจำใจกำเงินก้อนสุดท้าย นั่งรถซมซานกลับบ้านนอก อย่างนกปีกหัก

เมื่อกลับถึงบ้าน ด้วยความเจ็บใจ จึงเกิดเป็นแรงมานะ ให้จับจอบแบกเสียมหักร้างถางพง

ที่ดินสวนเก่าที่รกร้างที่พ่อทิ้งไว้ให้เป็นมรดก และค่อยๆ พลิกฟื้นลงร่องผลไม้ ไปทีละเล็กละน้อย

อย่างฮึดสู้ชะตาชีวิต ด้วยความอดทน และอดทน ทนเรื่อยมา

ไม่กี่ปีต่อมา เขากลายเป็นพ่อเลี้ยงสวนผลไม้ที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัด

อยู่มาปีหนึ่ง เมื่อเก็บเกี่ยวผลไม้มากมายมหาศาล และชำระบัญชีเรียบร้อย

พ่อเลี้ยงก็หอบเงินเป็นฟ่อน นั่งรถเข้ามาในตัวอำเภอ เพื่อขอเปิดบัญชีกับธนาคารเป็นครั้งแรก

เมื่อแจ้งนาม และความจำนงกับธนาคารแล้ว พนักงานถึงกับตื่นเต้นกันยกใหญ่

ผู้จัดการสาขาถึงกับเดินมาต้อนรับด้วยตัวเองเลยทีเดียว

“ขอบพระคุณเป็นอย่างสูงครับ ทางเรารู้สึกเป็นเกียรติเป็นอย่างยิ่ง

ที่ได้มีโอกาสบริการพ่อเลี้ยงในครั้งนี้ รบกวนกรอกใบเปิดบัญชีด้วยครับ”

พ่อเลี้ยงชรา ส่ายหน้าช้าๆ ยื่นปากกาปลอกทองคืนให้กับผู้จัดการ พร้อมกับยิ้มให้

“พ่อหนุ่มช่วยกรอกรายการให้ลุงทีเถิด ลุงอ่านหนังสือไม่ค่อยออก เขียนไม่ค่อยได้”

ผู้จัดการถึงกับอ้าปากค้าง “เอ่อ ขออนุญาตเรียนถามพ่อเลี้ยงด้วยความเคารพนิดหนึ่งเถิด ครับ

คือพวกเราในจังหวัดนี้ ก็ทราบกันดีอยู่ถึงชื่อเสียงของพ่อเลี้ยงในกิจการสวนผลไม้ที่ใหญ่โต

และเจริญก้าวหน้าที่สุดในภูมิภาคนี้ แต่พ่อเลี้ยงอ่านหนังสือไม่ออกและเขียนหนังสือไม่ได้ หรือครับ”

“พ่อหนุ่ม” พ่อเลี้ยงชรายิ้มให้ผู้จัดการสาขาของธนาคารอย่างใจดี “ถ้าลุงอ่านหนังสือออก และเขียนหนังสือได้น่ะนะ”

แกถอนหายใจยาว ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้ผู้จัดการถึงกับอึ้งไปนาน เลยว่า

“ป่านนี้ ลุงก็คงได้เป็นภารโรงไปแล้วแหละ”