เวลาจะคัดคนดีๆ เข้ามาหาคุณเอง

เวลาจะคัดคนดีๆ เข้ามาหาคุณเอง

ถ้าหากคุณดี และซื่อสัตย์ได้นานพอ เวลาจะคัดคนดีๆ เข้ามาในชีวิตคุณ

ซื่อสัตย์ ถูกชายนามว่า ฉลาด ปล่อยไว้ที่เกาะร้างกลางทะเล

ซื่อสัตย์พยายามคิดหาวิธี ที่จะกลับขึ้นฝั่ง สิ่งที่ซื่อสัตย์หวังก็คือจะมีเรือซักลำผ่านมาทางนี้บ้าง

ซื่อสัตย์ก็ได้ยินเสียงเพลงแววมาแต่ไกล ซื่อสัตย์รีบมองไปยังต้นเสียงนั้น มีเรือลำหนึ่งกำลังมุ่งมายังเกาะนี้

บนเรือลำนั้น มีธงผืนเล็ก โบกสะบัดอยู่บนธงนั้นเขียนคำว่า “ความสุข”

ที่แท้เป็นเรือของความสุขนั่นเอง ซื่อสัตย์จึงตะโกนเรียกเรือของความสุข

“ความสุข ความสุข ผมคือซื่อสัตย์ คุณช่วยพาผมขึ้นฝั่งได้ไหม ”

เมื่อความสุขได้ยิน ก็พูดกับซื่อสัตย์ว่า ไม่ได้หรอก หากผมพาคุณขึ้นมาด้วยผมจะหมดสุข

คุณดูสิ ผู้คนมากมายในสังคมยุคนี้ ที่พูดความจริงแล้วกลับไม่มีความสุข

ขอโทษนะซื่อสัตย์ ผมรับคุณขึ้นมาไม่ได้ พูดเสร็จ ความสุขก็จากไป

ผ่านไปสักครู่หนึ่ง “ตำแหน่ง” ก็ผ่านมา ซื่อสัตย์ตะโกนเรียกตำแหน่ง” ตำแหน่ง ตำแหน่ง ผมคือซื่อสัตย์

ผมขออาศัยเรือของคุณขึ้นฝั่งได้ไหม ตำแหน่งพอได้ยิน ก็รีบหันหัวเรือให้ห่างออกไป จากนั้นก็หันมาพูดกับซื่อสัตย์ว่า

“ไม่ได้ ไม่ได้ ซื่อสัตย์คุณจะขึ้นมาอยู่กับผมไม่ได้ คุณรู้ไหม ตำแหน่งที่ผมได้มานั้นมันยากเย็นสักเพียงใด

หากผมพาซื่อสัตย์อย่างคุณมาอยู่ด้วย ผมก็จะสูญเสียตำแหน่งไปแน่ๆ เพราะตำแหน่งนี่ ผมได้มาด้วยความไม่ซื่อสัตย์

ยังไงผมไม่ขออยู่ร่วมกับคุณ ซื่อสัตย์น้ำตาคลอเบ้า มองตำแหน่งที่รีบออกเรือจากไปอย่างสิ้นหวัง

รู้สึกสับสนในตนเองเป็นอย่างยิ่ง หรือในปัจจุบันนี้ ไม่มีใครต้องการซื่อสัตย์แล้ว

อยู่ๆ ท่วงทำนองที่ไม่ค่อยจะเข้ากันนัก ก็แว่วดังขึ้นมา เรือลำหนึ่งบรรทุก “แข่งขัน” เป็นจำนวนมากผ่านมา

ซื่อสัตย์จึงตะโกนเรียก แข่งขัน แข่งขัน ผมขอขึ้นเรือของคุณได้ไหม

แข่งขันถามกลับมา คุณเป็นใคร คุณมีประโยชน์แค่ไหนกับพวกเรา

ซื่อสัตย์ไม่อยากพูดอะไรมาก เพราะเกรงว่าจะพลาดโอกาสอีก

แต่ซื่อสัตย์ก็คือซื่อสัตย์ ยังไงก็พูดความจริงเสมอ ผมคือซื่อสัตย์

“ห๊า คุณคือซื่อสัตย์ หากพวกเรามีคุณอยู่ด้วย เราจะแข่งขันเอาชนะอะไรกับใครที่ไหนได้”

พูดเสร็จ แข่งขันก็หันหัวเรือจากไปอย่างรวดเร็ว ในขณะที่ซื่อสัตย์กำลังสิ้นหวัง

อยู่ๆ ก็มีน้ำเสียงอันเมตตาดังขึ้นว่า ลูกจ๋า ขึ้นเรือเถิด

เมื่อซื่อสัตย์เงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นผู้เฒ่าคนหนึ่งยืนอยู่บนเรือ ฉันคือกาลเวลา

กาลเวลาแนะนำตัว ทำไมต้องมาช่วยผมครับ ซื่อสัตย์ถามออกไปด้วยความสงสัย

มีแต่กาลเวลาเท่านั้นที่รู้ว่าซื่อสัตย์มีค่ามากเพียงใด กาลเวลาพูดออกไปด้วยรอยยิ้ม

กาลเวลาได้เล่าให้ซื่อสัตย์ฟังว่า พบความสุข ตำแหน่ง แข่งขัน ที่ต่างก็เรือล่มอยู่กลางทะเล

ตัวข้ากาลเวลาในอดีต เคยเป็นทั้ง ความสุข ตำแหน่ง และแข่งขันมาหมดแล้ว

สิ่งที่ข้าได้เรียนรู้ก่อนมาเป็นกาลเวลา คือทุกสิ่งที่เคยเป็น ความสุขจะหายไปถ้าไม่มีความซื่อสัตย์

ตำแหน่งที่ได้มาก็เป็นตำแหน่งจอมปลอม การแข่งขันก็จะได้ชัยชนะอยู่ได้ไม่นานก็จะล้มเหลวไม่เป็นท่า

จงเป็นคนซื่อสัตย์ เพราะเวลาเท่านั้น ที่จะคัดสิ่งที่ดีให้กับคุณ