แม่จ๋าทำไมหนูเห็นแม่ไม่ค่อยมีเพื่อนเลย ถ้าเราโตขึ้น คนที่รักเราจะน้อยลงเหรอ

แม่เป็นคนแรกที่ทำให้เราสัมผัสรู้ถึงความรัก เป็นรักที่ช่วยเติมเต็มหัวใจของเรา และทำให้เรามีรักที่จะมอบให้แก่ผู้อื่น

ไม่มีความรักใดเทียบเท่าความรักของแม่ได้ เรื่องเล่านี้ไม่ทราบนามผู้แต่งต้นฉบับ แต่อ่านแล้วรู้สึกดี เลยอยากขอบันทึกไว้

เจ้าเสือน้อยถามแม่ว่า เมื่อเราโตขึ้น คนที่รักเราจะน้อยลงเหรอ แม่เสือเลยตอบว่า ไม่หรอกจ๊ะ เมื่อเราโตขึ้นเราจะเหลือคนที่รักเราจริงๆ ต่างหาก

เราจะมากที่คุณภาพไม่ได้มากที่จำนวน เวลาจะคัดสรรคนที่เหมาะสม และมีคุณภาพไว้กับเรา ถ้าเป็นมิตรที่เหลือ ก็จะเป็นมิตรที่มีคุณภาพ

และรักเรา ถ้าเป็นศัตรูที่เหลือ ก็จะเป็นศัตรูที่จะเป็นแรงผลักดัน ให้เราต่อสู้ เพื่อที่จะก้าวหน้าต่อไป

เจ้าเสือน้อย ถามต่อว่า แล้วถ้าวันหนึ่ง ลูกโตพอที่จะเลือกทางเดินเองได้ แม่จะไม่ทิ้งลูกไปไหนใช่ไหม

แม่เสือตอบว่า เมื่อวันหนึ่งลูกเลือกทางเดินได้เอง แม่ก็ยังจะคอยอยู่ข้างๆ ลูกเหมือนเดิม

แต่เมื่อลูกโตขึ้น ลูกก็ต้องหาใครสักคนมาเดินข้างกาย แม่ก็จะถอยมาวิ่งข้างหลัง แต่ยังคงเฝ้ามองลูก

จนวันหนึ่งที่แม่วิ่งไม่ไหว แม่ก็จะหยุด แล้วมองลูกต่อไป หรือจนวันหนึ่งที่แม่ต้องจากไป แม่ก็ยังจะวิ่งอยู่ในใจของลูกตลอดกาล

ชีวิตคือการก้าวเดินไปข้างหน้า แต่ลูกจงจำไว้ว่า การก้าวไปจะมีคุณค่า เราจะต้องไม่ลืมคนข้างหน้า ข้างๆ หรือแม้แต่ข้างหลัง

เพราะนั่นคือพลังทั้งหมด ที่คอยผลักดันลูกให้ก้าวไป พร้อมกับพลังของตัวลูกเอง

น้ำทะเลอาจทำให้รอยเท้าของเราจางหายไป แต่น้ำทะเลไม่อาจทำให้เราลืมว่าเรามาจากไหน และมากับใครหรอกนะ

แม่เสือตอบ และยิ้มให้เจ้าเสือน้อย เจ้าเสือน้อยไม่ตอบอะไร ได้แต่เดินช้าลง แม่เสือสงสัยจึงถามว่า ทำไมเดินช้าจัง

ลูกเสือส่งยิ้มหวานไปก่อน และตอบแม่ไปว่า ก็ลูกอยากมีเวลา เดินกับแม่นานๆ ไง