โถเปล่าใบนั้นมีชื่อเรียกใหม่ว่า “โถใจ”

โถเปล่าใบนั้นมีชื่อเรียกใหม่ว่า “โถใจ”

แม่บ้านคนหนึ่ง ซื้อโถสามใบมาจากตลาด ใบแรก เธอนำไปใส่ปลาร้า

เวลาเธอต้องการใช้ปลาร้าในการปรุงอาหาร เธอจะบอกลูกของเธอว่า “เอาโถปลาร้ามาให้แม่หน่อย”

โถเปล่าใบนั้นมีชื่อเรียกใหม่ว่า “โถปลาร้า”

ใบที่สอง เธอนำไปใส่ยาดอง เวลาเพื่อนของสามีแวะมาเยี่ยม

เธอจะบอกสามีของเธอว่า “ยาดองเก่าอยู่ในโถใบนอกสุด ลองเอาให้เพื่อนคุณชิมสิ” โถเปล่าใบนั้น มีชื่อเรียกว่า “โถยาดอง”

ใบที่สาม เธอนำไปใส่เครื่องดื่มและน้ำผลไม้เลี้ยงแขก

เวลามีงานสังสรรค์ที่บ้าน “โถแรกเป็นพั้นธ์นะคะ รสชาติหอมหวาน อร่อยมากค่ะ”

โถเปล่าใบที่สามมีชื่อเรียกใหม่ว่า “โถพั้นซ์”

โถสามใบที่ซื้อมาจากที่เดียวกัน วัสดุเหมือนกัน ประโยชน์คือการบรรจุเหมือนกัน

แต่พอใส่สิ่งของที่ต่างกัน ผลลัพธ์สุดท้ายกลับแตกต่างกัน

ไม่ต่างอะไรกับใจของคนเรา บางคนใส่ความรัก ความอาทร ความเอื้อเฟื้อ ความเมตตา ความให้เกียรติผู้อื่น

บางคน ใส่ความเกลียดชัง ความหมางเมิน ความเห็นแก่ตัว ความอิจฉา ความดูถูกดูแคลนผู้อื่น

ใจเหมือนภาชนะ ใส่อะไรลงไป ก็ส่งผลต่ออารมณ์เช่นนั้น

จงหาความดีของคนรอบตัว แม้มันจะเป็นสิ่งเล็กน้อยที่เขามี

จงหาข้อบกพร่องของตัวเอง แม้เราจะรู้สึกว่ามันไม่ได้ใหญ่โต

เพราะความดีเล็กๆ ของคนอื่น เราเองอาจไม่เคยมี

และความบกพร่องเล็กๆ ที่เรามี คนอื่นอาจไม่เคยทำ

เช้านี้ คุณใส่อะไรลงใน “โถใจ” แล้วบ้าง หากสิ่งที่ใส่ลงไปคือความบูดเน่า ล้างแล้วใส่เครื่องหอมใหม่ ไม่สายนะ