ไม่ต้องฉลาด หรือเก่งกาจ ก็สามารถเอาชนะศึกได้

ไม่ต้องฉลาด หรือเก่งกาจ ก็สามารถเอาชนะศึกได้

ถ้าพูดถึง คนที่มีความเล่ห์เหลี่ยม ทะเยอทะยาน และเจ้าเล่ห์ ต้องนึกถึง โจโฉ

ถ้าพูดถึง คนที่มีความฉลาดหลักแหลม วางแผนเก่ง ยากที่จะหาใครเปรียบ ต้องนึกถึง ขงเบ้ง

ถ้าพูดถึง ความแข็งแกร่ง และพละกำลังเหลือล้น เก่งในการต่อสู้ ต้องนึกถึง ลิโป้

แต่คนที่สามารถ ร่วมรวมทุกก๊กให้เป็นก๊กเดียวกันได้ “คือผู้ชนะที่แท้จริง”

และคนนั้น ไม่ใช่คนที่ฉลาดที่สุด มีเล่ห์เหลี่ยมที่สุด หรือมีพละกำลังที่เก่งที่สุด

จนมีคำกล่าวที่ว่า “ขงเบ้งที่ว่าฉลาด โจโฉที่ว่าร้ายกาจ ยังต้องพลาดท่าให้กับคนๆ นี้”

ซึ่งบทสรุปสุดท้ายของการต่อสู้อันยาวนานนี้ ผู้ชนะที่รวมให้เป็นก๊กเดียวได้นั้น คือ สุมาอี้

เขาไม่ได้ฉลาดเท่ากับ ขงเบ้ง ไม่ได้มีเล่ห์เหลี่ยม หรือบริวารพรรคพวกมากมายเท่ากับ โจโฉ

ไม่มีบริวารที่เก่ง มีความสามาถมากมาย เหมือนอย่าง เล่าปี่

สิ่งเดียวที่เขามี และเก่งกว่าคนอื่นนั่นก็คือ “เขามีสุ ขภาพที่ดี”

ทั้งเล่าปี่ โจโฉ ซุนกวน ผู้นำในแต่ละก๊ก ที่กำลังต้อสู้แ ย่งชิงกันอย่างยาวนานหลายปี

ตั้งแต่รุ่นพ่อ ไปจนถึงรุ่นลูก รุ่นหลาน ที่คอยสืบทอดบัลลังก์กันมา

แต่กับสุมาอี้นั้น เขาเพียงแค่ “ลับกระบี่อยู่เงียบๆ หมื่นวัน…เพื่อใช้ฟั นเพียงครั้งเดียวในช่วงที่สำคัญ”

ถึงแม้เขาจะไม่ใช่คนที่ฉลาด ที่จะเอาชนะขงเบ้งได้ ไม่ได้มีกองกำลังทหารมากมายอย่างโจโฉ

แต่เขามีสุ ขภาพที่แข็งแรง สามารถดำเนินชีวิตมาได้จนถึงรุ่นลูกรุ่นหลาน และค่อยๆ

สะสมบารมีทีละเล็กละน้อย เรียนรู้ เก็บเกี่ยวประสบการณ์ ข้อผิดพลาดจากคนอื่น และนำมาปรับใช้กับตัวเอง

สุขภาพ อย่าคิดว่ามันไม่สำคัญ เพราะหากเราไม่มีสุขภาพที่ดี ทุกอย่างที่ทำมา คงไร้ความหมาย

อย่าให้สุขภาพที่ไม่พร้อม ทำลายจุดหมายที่ตั้งใจเอาไว้ สิ่งที่ทำมาทั้งหมด

เพราะถ้าเรามีชีวิตอยู่ไม่ถึงวันที่เราจะสำเร็จ ทุกอย่างที่มีก็คงไม่มีความหมายที่จะได้อยู่ใช้มัน

เงินทองมากมายที่หามาได้ ก็ต้องตกไปอยู่ในมือคนอื่น ไม่มีแม้แต่โอกาสได้ใช้มัน

การได้มีชีวิตอยู่ ถึงวันที่เราประสบความสำเร็จ และได้ใช้เวลาอยู่กับช่วงเวลานั้น จึงเป็นสิ่งสำคัญ

สุขภาพที่ดีก็เช่นกัน ควรดูแลมันให้ดี อย่าทำงานหนัก เพื่อที่จะนำเงินที่หามาได้ ไว้รักษาตัวเอง