ไม่มีวันวานให้แก้ไข มีแต่วันใหม่ ให้เราก้าวเดิน

ไม่มีวันวานให้แก้ไข มีแต่วันใหม่ ให้เราก้าวเดิน

ไม่ใช่เราคนเดียวที่ต้องเกิดมาแบกรับชีวิต แต่คนทุกๆ คน บนโลกนี้

ต่างก็ถูกมอบหมายหน้าที่ให้เกิดมาเพื่อต่อสู้เหมือนๆ กัน ในวันที่รู้สึก เหนื่อยล้ากับชีวิต

เราอาจเผลอตั้งคำถามแปลกๆ กับตัวเองว่า “นี่เราเกิดมาทำไม?”

จะว่าไปแล้ว ก็เหมือนกับชีวิตของคนเรามีแค่สองส่วน คือส่วนกลางวัน

ที่ต้องตื่นขึ้นมาดิ้นรนต่อสู้ และส่วนกลางคืนที่ต้องหลับลง เพื่อรอการตื่นขึ้นมาอีกครั้ง

หมุนเปลี่ยนวนเวียนไปมาอยู่อย่างนี้ เหมือนจะเคลื่อนไหว แต่ก็คล้ายการอยู่กับที่

เป็นวงโคจรที่ทำให้เรารู้สึกเหนื่อยล้า เบื่อระอา ยิ่งอยู่ไป เราก็ยิ่งตอบคำถามตัวเองไม่ได้ว่า

นี่เราจะมีชีวิตไปเพื่ออะไรกันแน่ ก็แค่อยู่ไปจนกระทั่งมันถึงเวลาสิ้นสุด นี่คือประโยคหนึ่งที่ฉันใช้บอกกับตัวเองเสมอ

ในยามที่หัวใจเกิดความรู้สึกเหนื่อยหน่ายสับสน จะคิดข้องใจไปทำไม ว่าเราจะอยู่เพื่ออะไรกัน

รู้ไว้อย่างเดียวก็พอ ว่าเราเกิดมาแล้ว เราก็ต้องอยู่ และยืนหยัดไปให้ได้จนถึงวันสุดท้ายของชีวิต

ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เราก็ต้องคิด ต้องจัดการให้ทุกสิ่งมันพ้นผ่านไปตามวาระของมันนั่นหละคือหน้าที่เดียว

ที่เราต้องทำ เพื่อตัวเอง เมื่อมีโอกาสเข้ามาก็ไขว่คว้า เมื่อมีปัญหาเข้ามาก็ต่อสู้ฝ่าฟัน

เมื่อสุขก็อยู่ไปอย่างสุข เมื่อทุกข์ก็อยู่ไปอย่างทุกข์ มันมีเท่านั้นจริงๆ สำหรับคำว่า “ชีวิต” ไม่ยาวนานนักหรอก

กับวันเวลาที่เราจะได้ยืนอยู่บนโลกใบนี้ สักวันเดี๋ยวมันก็ต้องจบลง แต่ตอนที่เรายังอยู่นี่สิ เราควรจะทำอะไร นั่นหละคือสิ่งที่น่าคิด